Imperial Cleaning

#1 Datingsites in Nederland - Nu Gratis inschrijven!

Ik denk dat er wel een bepaald systeem zit in het kiezen voor een Autist, omdat die vaak juist opvallende eigen gedachten hebben, die heel verrassend en uitdagend zijn.

Bent u bedrijfseigenaar?

155 gedachten over “OpenIdea: community voor weduwen en weduwnaars”

Deze categorie is speciaal voor mensen van boven de 50 jaar. Kom in contact met leeftijdsgenoten. Bezoek Website Meer Informatie Parship: Voor Serieuze Relaties Parship. Veel van deze leden zijn hoogopgeleiden en daarmee pakt Parhip graag uit. Iedereen is welkom natuurlijk, hoger opgeleid of niet. Parship is vooral een datingsite voor mensen die op zoek zijn naar een serieuze relatie. Het woord Parship komt niets voor niets van het Engelse woord Partnership.

Wanneer je dus op zoek bent naar een serieuze relatie is deze datingsite waarschijnlijk een goede keuze. De gedetailleerde persoonlijkheidstest brengt je ook in contact met mensen die goed passen bij jouw persoonlijkheid. Iedereen die op zoek is naar een serieuze relatie.

Hetero, Gay, Bi, jong en oud. Elite dating is een datingsite die zich richt op mensen met een hogere opleiding. Je hebt misschien de reclame al gezien op TV, het is duidelijk welke doelgroep Elite Dating probeert aan te spreken. Iedereen is natuurlijk welkom om zich te registreren op de site. In dat opzicht heeft Elite Dating dezelfde doelgroep als Parship en dat zijn mensen die op zoek zijn naar een serieuze relatie.

De test is gedetailleerd en kan 30 minuten in beslag nemen als je het goed doet. Eenmaal geregistreerd heeft men op basis van je persoonlijkheidstest een aantal partnervoorstellen voor je. Hoger opgeleiden die op zoek zijn naar een serieuze relatie.

Victoria Milan is een datingsite voor mensen die willen vreemdgaan. Op de site vind je zowel mensen die gebonden, getrouwd als vrijgezel zijn.

Be2 is wereldwijd actief. Iedereen die een serieuze relatie zoekt is welkom. Het doel van Be2 is zoveel mogelijk mensen aan een bevredigende relatie te helpen. Na een persoonlijkheidstest krijg je een aantal partnervoorstellen aangeboden. Zo krijg je direct een duwtje in de rug om actie te ondernemen. Op de website vind je tal van succesverhalen van koppels die elkaar via Be2 gevonden hebben.

De datingsite biedt ook een kwaliteitsgarantie aan. Wanneer je tijdens de duur van je lidmaatschap niet met minstens 10 aanbevolen partners in contact komt zal met je lidmaatschap verlengen. Zowel hetero, Bi or Homo, jong en oud die op zoek zijn naar een serieuze relatie. Leuke persoonlijkheidstest, groot ledenbestand, veel succesverhalen en een uitstekende kwaliteitsgarantie. Relatieplanet viel al meermaals in de prijzen als beste datingsite.

Relatieplanet is veel meer dan zomaar een datingsite. Dat maakt van relatieplanet ook een heuse community waar je van deel kan uitmaken. Dat ze leden hebben die in levende lijve op hun evenementen aanwezig zijn is het beste bewijs dat er mogelijkeden liggen om aan een date te komen. Voor singles die op zoek zijn naar een relatie of een feestje. Groot ledenbestand, offline evenementen, je kan leden zien zonder in te schrijven.

De doelgroep van de website is meer gericht op casual dating en swingers. Je kan natuurlijk ook een normale date vinden via deze weg, maar de site is zeker een goede keuze wanneer je een partner zoekt voor een erotisch avontuur. Met hun groot ledenbestand en goede balans tussen mannen en vrouwen vind je hier gegarandeerd je gading.

Dus test de site uit, inschrijven is gratis. C Dating staat voor casual dating. Deze datingsite richt zich vooral op mensen die erotisch contact zoeken zonder verplichtingen. Hij praat met een cynische intonatie. Die intonatie hoor ik constant, ook als het over koetjes en kalfjes gaat. Ik heb stellig de indruk dat hij met een loep in zijn voorhoofd loopt.

Tel daarbij zijn ironische humor en zijn hang naar moraal en precisie bij op en ik heb constant het gevoel overvallen te worden door zijn uitspraken. Dit ging echt de hele dag door! Deze totaal verschillende interpretaties braken mij zo ontzettend op. Ik mis zo ontzettend de vanzelfsprekendheid en de nuances waarmee je samen naar iets kunt kijken en begrepen worden.

Nu liep ik de hele dag te gissen naar zijn intenties en kreeg ik totaal geen voet aan de grond, want als ik wat zei kon ik donderop zeggen dat het in een hele andere context opgepikt werd. En heeft jouw vrouw handvaten ontwikkeld hiervoor? PS als je een nieuwe relatie krijg pas dan op dat hij weer niet een autist is want dat is voor jou herkenbaar en ik heb heel vaak gezien dat het dan weer een autist is. Sterker nog, ik denk dat juist Autisten onder elkaar nog meer verschillen dan ten opzichte van gewone mensen.

Ik denk dat er wel een bepaald systeem zit in het kiezen voor een Autist, omdat die vaak juist opvallende eigen gedachten hebben, die heel verrassend en uitdagend zijn. Maar als de verliefdheid dan overgaat in liefde en daarna dagelijkse beslommeringen, is dat verrassende denken vaak heel erg vermoeiend, omdat het nooit stopt, en dat weet een partner niet van te voren.

Het is wel heel duidelijk dat voorop staat bij een langdurige relatie dat je misverstanden uitpraat voordat ze tot een ritueel uitgroeien van herinterpretaties en uiteindelijk verkeerde gevoelswaarde bij bepaalde handelingsaflopen.

Niet Invullen Voor Een Ander. Want dat ging in het begin tussen ons heel erg vaak heel erg mis, ik had toen nog helemaal dat pedante doordringende spreken wat sommige Autisten als overlevingsstrategie aanleren. Sylvia ervaarde dat als heel erg oordelend, dus alleen door de manier waarop ik iets zei voelde ze zich al aangevallen, en dan benoemde ik ook nog eens alles wat beter of efficienter kon…. Een recept voor dramatische misverstanden, het heeft lang geduurd voordat ik dat aangeleerde dwingende en kort door de bocht reageren naar een voor gewone mensen draaglijk niveau heb weten terug te brengen.

Dus kwade intenties vermoeden heeft alleen maar negatieve effecten, zelfs als die kwade intentie er wel zou zijn, is het negeren van die intentie vaak al genoeg om de intentie geheel in het water te laten vallen merk ik nu. Zijn kritische houding en negativiteit over anderen is inderdaad wat mij ontzettend opbrak ook omdat hij tegelijkertijd constant grappen maakte en adrem was. Dat maakte mij zo boos, ik vond het oneerlijk wat hij deed: Hij begreep niets van mij maar vertelde zijn ondervindingen over iedereen naar mij toe alsof het doodsimpele terechte veronderstellingen waren.

Aan affectie geen gebrek, hij was juist zeer liefdevol naar mij. Ik had geen ijkpunt, het voelde als drijfzand. Ik had eigenlijk meer begrip voor het gedrag van de buitenwereld, deze kwam namelijk veel overeen hoe ik in het leven sta. Ik vond dat zo oneerlijk. Ik merkte vanaf dag 1 dat dat inderdaad de beste manier was om hem te begrijpen. Ook zijn non-verbale communicatie gaf mij onduidelijkheid, het strookte voor mij niet met wat hij zei of straalde afkeuring uit terwijl ik niet begreep waarom hij straalde totale onverschilligheid uit maar zei daarbij keiharde woorden over situaties.

Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het gaf mij een heel gestressed gevoel. Ja de non verbale communicatie is een ware ramp, daar zit een echt tekort ingebouwd in het systeem.

Tenminste dat is mijn ervaring. Ik zelf begreep nooit iets van de emoties die die rare mensen hadden, terwijl ze mijn radeloze woede niet begrepen omdat ik dan ging huilen, net als mijn moeder.

Het grootste verschil tussen ASSers en gewone mensen is het niet filteren van indrukken. Eigenlijk dus een levenslange overgevoeligheid voor allerlei indrukken. De baby wil niet aangeraakt worden, ook niet dooe de moeder, een knuffel resulteert in een stressreactie. Dat resulteert bij de moeder in een foutieve interpretatie dat de baby niet van haar houd, terwijl dat een heel ander systeem is.

Maar daar loopt de Autist dus al een achterstand op bij de ontwikkeling van een gezond en goed afgestemd emotioneel regulerend systeem. Want als klein kind mag je als jongen niet huilen, maar ook niet boos zijn, als je autist bent en die emoties ook nog eens niet goed aanvoelt oomdat het direct na de geboorte al vaak mis gaat, en je ouders je maar laten huilen omdat je door aanraking niet getroost word.

Daardoor word het aanleren van de juiste gezichtsuitdrukking bij de juiste emotie sowieso al een probleem, en bij een Autist gaat alles bewust en vereist dus extra concentratie.

En hoe kun je zien of iemand diep geconcentreerd bezig is, precies diepe rimpels en een gespannen gezicht…. Dus een radeloze Verdrietige Autist zal voor een gewoon mens als een boos kind overkomen omdat het gezicht op onweer staat. Want zo leert de autist nooit dat er verschil zit tussen de emoties omdat ze exact dezelfde reactie terugkrijgen uit hun omgeving, als ie boos is krijgt ie exact dezelfde terugkoppeling als wanneer hij of zij!

Er zou veel meer en eerder aandacht horen te komen om de autist om te leren gaan met emoties, want die zijn heel moeilijk te doorgronden, en vooral het leren herkennen van de bijhorende gezichtsuitdrukking en het zelf nabootsen van passende gezichtsuitdrukking.

Zo werden ook autisten omdat ze zich heel erg a-synchroon ontwikkelen in het verleden voor achterlijk versleten en vaak opgesloten in inrichtingen, net als. Voel je nou niet schuldig dat jij zijn gezichtsuitdrukkingen vaak verkeerd hebt geinterpreteerd, je wist dit immers niet. En het gaat zelfs tussen autisten onderling ook heftig mis, omdat je daar ook die collectieve inprenting van uiterlijke vooroordelen ziet. Terwijl de NAR onderzoeken juist laten zien dat ASSers bovengemiddeld inteligent zijn, maar ondanks al die inteligentie toch niet in staat blijken die ongeschreven a sociale conventies te doorzien.

Het heeft mij de afgelopen 56 jaar ook heel veel moed kracht en inzet gekost om al die emoties te leren duiden, en de laatste 12 jaar daarvan om mijn eigen emoties echt toe te laten en te doorgronden, na mijn diagnose. En het blijft nog steeds heel erg veel moeite kosten om het kwaad worden om het altijd maar misbegrepen worden te vermijden en niet in radeloosheid weg te zakken, maar iedere keer weer te doorvoelen waarom ik zo radelois word om het onhandige gedrag van gewone mensen, zoals nu binnen mijn Partij, waar ze elkaar volkomen onnodig dwars zitten.

Wees ook niet te bang om weer op een autist verliefd te worden, want die kans is erg groot het zijn verreweg de interessantste mensen, want er zijn er niet twee gelijk in gedrag. Ga een paar dagen weg, heel alleen, en ga bij je zelf de diepte in met je gevoelens.

Probeer daar van te leren, ook autisten kun je helpen van hun fouten te leren, maar dan moet je wel je zelf kennen…. Dat heeft mij heel erg geholpen, en nee ze zullen je nooit helemaal begrijpen, probeer daar mee te leven, dat is voor ons autisten een hele moeilijke opdrachtt maar het kan wel.

Toch interpreteerde ik zijn mimiek als: Hij vond dat heel normaal. Toen ik mijn gevoel daarbij meer ging uitten en hem zei dat ik dat verreweg respectloos vond is hij daarmee gestopt. Dat zijn voor mij erg bepalende uitspraken geweest want die overschrijden voor mij totaal mijn grenzen. Dat ze niet te snel invullen voor de anderen in zijn omgeving? Als een serveerste vroeg; heeft het gesmaakt?

Hij grijpt voor mijn gevoel 1 misstapje met een vriendelijk intentie aan om iemand uit te lachen. Dat is 1 keer niet erg, maar die constante overvloed daarvan heeft op mij een benauwende invloed. Ik las hier in een ander artikel dat hij de wereld als een spreadsheet zag maar waarom hoort daar ook die denigrerende afkeurende houding bij?

Ik heb toch nog steeds sterk het gevoel dat alles in de wereld als 1 grote grap en oliedom beschouwd werd. Maar zelf ondertussen ook alleen maar grappig en onderscheidend willen zijn. We reden in de auto, met Ernst aan het stuur. Een groepje fietsers ging langzaam fietsen bij het punt waar hij rechtsaf wilde, en bleef daar staan op de weg.

En ik val dan uit: We analyseren het later. In die situatie doen mensen iets waardoor ze gevaar veroorzaken voor andere verkeersdeelnemers. Gevaar dat te vermijden is. Anderen, waaronder ik, zijn geneigd dat zo te interpreteren alsof hij afgeeft op die mensen, alsof hij hen minachtend bekijkt.

Maar dat is niet zo. Hij vindt hun gedrag gevaarlijk en terecht , maar zijn aandacht is helemaal niet bij die mensen. Zijn aandacht is bij de verkeerssituatie, en daar maakt hij een opmerking over. Daarbij is het wel zo dat hij dat gedrag gevaarlijk vindt, maar zijn aandacht is niet bij het bedenken van oorzaken over hoe dat gedrag tot stand is gekomen.

Dat is, zo zou je kunnen zeggen, het terrein van die mensen. Ik weet niet of ik zo over kan brengen wat ik bedoel. Het is een nuanceverschil. Wat jij hoort, is afkeuring van die mensen, minachting voor die mensen.

Waar hij het over heeft, is het gevaarlijk zijn van hun gedrag of het onlogische aspect van hun gedrag, of een ander aspect van hun gedrag dat de wereld minder perfect maakt dan hij zou kunnen zijn. Het is een vaststelling over gedrag los van de mensen. Als je de aandacht voor de mensen waar het over gaat er uit filtert, valt beter te begrijpen wat hij bedoelt.

Mijn partner is een vrouw en bovendien erg sociaal en naar buiten gericht. Maar alles wat ik hier lees is heel herkenbaar. Ik heb ook erg veel moeite gehad met haar absolute gelijk, waarmee ik nogal eens in de hoek van de dommen terechtkwam. Ik heb haar laten inzien welke factoren ze niet meewoog in haar oordeel en dat niemand alle feiten ziet en een totaalplaatje kan hebben.

Zij heeft bijvoorbeeld weer geen talent om de sociale factoren mee te wegen in haar visie, die toch zonder twijfel een rol spelen in hoe anderen doen. Dit is uiteindelijk binnen gekomen. Soms moet ik ook meer dan ik wil de touwtjes in handen nemen en zeggen ik wil niet dat je dit zegt of dat je dat doet. Er zijn momenten dat het autisme bijna niet meer merkbaar is, er zijn ook periodes dat ik weer erg aanloop tegen een nog steeds vreemde manier van denken.

Het vraagt nogal wat van mij, assertiviteit, steeds in de gaten houden of ik haar nog wel autistisch laat zijn, of ik haar niet teveel dwing zich aan te passen. Als ik gekwetst ben de boel weer uit het inhoudsniveau weten te houden en inzicht afdwingen in de manier waarop ze iets zegt.

Ik voel me er soms verantwoordelijker voor dan ik zou willen. Maar naarmate ze meer inzicht krijgt in haar autisme gaat het wel allemaal steeds makkelijker en langs korter lijntjes. Toch blijft het voor mij voelen dat mijn manier de norm is, en met mij de meeste anderen? En daar voel ik wat rammelen. Daar zeg je iets heel belangrijks, want daar rammelt een hele waslijn aan koeienbellen, er word van de Autist geeist dat zhij zich aanpast…. Kennelijk zijn Neuro Typisci gezien dat oordeel over Autisten daarin dus zoveel beter dan Autisten dat ze het zich aanmatigen dat gebrek aan aanpassingsvermogen als probleem te agenderen, en dan te eisen dat de Autist zich wat dat betreft aanpast….

Ik als Autist weet inmiddels dat mijn aangeprate aanpassingsproblemen vooral ontstaan zijn door dat dwangmatige aanpassen, zonder dat me dan de tools gegeven werden om inzicht te krijgen in de absurde manier waarop gewone mensen met elkaar om plachten te gaan, dat eeuwige gebruik van Eufemismen, Cynismen, Pleonasmen, en vooral in communicatie met Autisten de Sarcasmen… Als je zo doorgaat, kom je er wel….

Heel mooi dus dat je haar wel helpt inzicht te verkrijgen in het onlogische en verwarrende taalgebruik en verwachtingspatroon van de gewone mensen maatschappij, want pas toen ik me daar in ging verdiepen kreeg ik vat op effectief communiceren met de gewone mensenwereld.

Maar ergens kan ik er niet bij, waarom gewone mensen die zich volgens eigen zeggen zoveel beter kunnen aanpassen dan Autisten, niet zelf zoals jij dat nu wel doet voor je dinnetje wat meer hun kennelijke gave om zich aan te passen gebruikt om zich aan te passen aan wat een Autist graag zou ervaren, namelijk direct begrijpelijke, open en eerlijke, directe en contextueel begrijpelijke inhoudelijke gesprekken waar geen deadline aan gehangen word.

Even voor de duidelijkheid, ik bedoel dit op generlei wijze als een oordelende reactie, want ik lees heel duidelijk in je reactie dat je al heel erg je best doet je ook eens in haar schoenen te verplaatsen. En ik waardeer als geen ander, dat je haar af en toe aangeeft dat je sommige dingen gewoon niet open en eerlijk tegen gewone mensen kunt zeggen omdat die overal een intentie achter denken omdat ze nu eenmaal altijd gelaagd en onbegrijpelijk ingewikkeld omzeilen om gewoon open en eerlijk met elkaar te praten.

Bedankt voor je antwoord. Mijn vriend voelde zich altijd totaal onbegrepen door de wereld om hem heen en hij begreep de wereld niet. Iets waar ik totaal niet mee opgevoed ben. Hij was het absoluut niet met haar eens. Tja, dan ben je al snel uitgepraat. Telkens weer zie ik de fout waar ik op een andere manier steeds weer intrap, waar ik bij het handelen van gewone mensen iedere keer weer zie hoe onhandig en dubbelzinnig ze re ageren, dat ik dat gezien vanuit mijn perspectief hyper-factueel en met een encylopedisch geheugen vroeger altijd als DOM beschreef, en ze ook zo tegemoet trad.

Inmiddels weet ik dat gewone mensen niet dom zijn maar het wel vaak gehouden worden maar dat hun onvermogen om zaken in werkelijke omvang te bekijken voortspruit aan een schrijnend tekort aan algemene vorming, en een in mijn ogen voor de samenleving helaas schadelijke prioriteiten stelling van sociaal gewenst gedrag en groeps conformisme.

Helaas heeft die manier van communiceren over een ontwikkelingstechnisch schisma tussen de geesten van Autisten en NeuroTypisci zorgt er wel voor dat ik veel context bij dien te leveren en mijn stukken dus eigenlijk voor de meeste mensen weer veeeeel te lang en vooral door de stortvloed aan details erg vermoeiend.

Bij jou zie ik een vergelijkend obstakel, je kunt en wilt je niet langer proberen te verplaatsen in het perspectief van de Autist. We kijken niet meer naar wat er werkelijk gebeurt, maar passen eerst alles in een frame dat we aangeleerd hebben gekregen om anderen te veroordelen. Want de kans bestaat dat je je onwillekeurig aangetrokken voelt tot de in eerste instantie verfrissend open en eerlijke houding van Autisten. EN dat je voor je het weet je je weer dood begint te ergeren aan jouw interpretatie van zijn intenties.

Het is net als met Kiespijn of Chronische Pijn, hoe meer je er de focus in je gedachte erop richt, hoe meer je de pijn ervaart. Maar als je ingaat op Intentioneel Getreiter doe je eigenlijk hetzelfde wat sommige ouders doen die een dreinend kind snoep geven om het stil te krijgen, die maken het kind verslaafd aan snoep, en dus aan dreinen om het te krijgen….

Bedenk vooral dat op welke manier dan ook oordelen over een mens nooit helpt om een betere samenleving te creeren, maar geef aan wat je zelf als vervelend ervaart in iemands gedrag als het steeds weer optreed.

Als we die Intentionele Treiterijen nu eens met zijn allen negeren, want zijn Intentie is duidelijk, hij is aandachtsverslaafd, en feitelijk zijn al die bizarre uitlatingen niets anders dan schreeuwen om aandacht van een gemankeerd mens, die niet in het reine weet te komen met zijn eigen Indonesische Roots.

De grootste Islamitische democratie ter wereld nota bene. En vanaf nu alleen nog kijken naar zijn gedrag, het continue op zoek zijn naar zelfbevestiging wegens gebrek aan eigenwaarde, en hem vanaf nu gewoon zien als hulpbehoevende patient, je zult zien dat zijn dreinende stem ook eerder als zielselige aandachttrekkerij overkomt dan irritante bullebak.

Je doet een Bully of Bullebak geen groter plezier dan ingaan op zijn Intenties, want dan heeft ie beet. Ik verdwaal af en toe in je zinnen, omdat ik heel erg behoefte heb aan wat rustpunten leestekens in een zin, om daarna weer verder te kunnen als ik dat stukje denk begrepen te hebben.

Vind je het fijn of juist vervelend als ik die leestekens toevoeg, en af en toe een witregel aanbreng om het zo voor mij en waarschijnlijk andere autisten met dyslexi wat makkelijker te vatten maak?

Om het in de wereld vreedzaam te laten verlopen bestaan er sociale regels. Er zijn mensen die veel talent hebben om die te hanteren. En er zijn mensen die daar minder talent voor hebben. Toch ontkom je er niet aan, wanneer je tenminste het idee hebt dat mensen elkaar niet de harses zouden moeten inslaan.

Maar ja, geen contact is ook geen relatie, niet waar. Dus talent of niet, ze zal er iets mee moeten. Hoewel ook ik begrijp dat wanneer je jezelf de vraag stelt wat is dat, contact en wat moet je dan doen?

Dus die andere, impliciete, ongrijpbare manier zien te vinden. Ik snap heus hoe moeilijk dat is, maar ja. Dwing ik haar dan zich aan te passen? Zelf geeft ze aan dat ze het ook wil. Wat zij niet kan daarin kan ik steunen. Maar niet wanneer ze de hele tijd wegloopt, letterlijk en figuurlijk, om conkrete dingen te gaan doen. Hierin zijn we het met elkaar eens. Ernst dit als antwoord op jou instelling dat je mensen dwingt zich aan te passen aan NTers.

Moet ik me dan maar volledig voegen, alles wat ik als kwetsend ervaar niet zo voelen, maar begrijpen? Daar ben ik nu net een paar keer overspannen van geweest, dus daarin heb ik mijn grens. Ik pas me aan maar verwacht ook dat zij zich aanpast. Dat we een manier vinden om met elkaar om te gaan die voor beide gezond is.

Inlevingsvermogen heeft ze beslist wel, wanneer de situatie haar bekend voorkomt. Dus ben ik steeds aan het voeden, uitleggen. Vermoeiend maar het werkt. Wanneer ik nu met 40 graden koorts in bed lig, kan ik verwachten dat ze af en toe komt kijken of ik iets nodig heb. Dat was eerder niet zo. Ernst, Ik ben soms niet te begrijpen door anderen omdat er soms complete chaos in mijn hoofd is.

Dus doe maar gerust uitroeptekens en andere dingen die jij prettig vind, ik vind niet erg, wat je beter voelt mag je zeker doen. Dus zeg het gelijk als ik iets anders geinterpreteerd heb dan jij bedoelde. Daar ben ik het helemaal mee eens Paulien, Ik heb uiteindelijk in het Antwerpse wel een aspi-coach gevonden, maar het was niet bij de deur en eigenlijk ontzettend duur.

Maar dat is dus niet gebeurd. Dank voor je reactie. Ja, het is stuitend dat er zo weinig is. En ook mijn man voelt niet voor gesprekken. In Amsterdam, waar wij wonen, is ondersteuning van de partner wegbezuinigd. Ik zou een uur moeten rijden en daar voel ik weinig voor. Ik wil hier trouwens niet klagen, want elkaar daar in voeden helpt ook niet.

Ik denk dat het me wel helpt om te horen hoe anderen met sommige situaties omgaan en ook om meer te gaan herkennen waarin de Asperger nou eigenlijk tot uiting komt. Ik word soms gewoon zo moe van het in bijna alles de kar moeten trekken.

En ja, het helpt als je loslaat dat het op jouw manier moet, maar vaak is het zo dat er echt niets gebeurd als ik het niet vraag. Ik ben nog een beetje zoekende wat ik hier nou kom halen, maar het voelt fijn dat ik niet de enige ben. Kan ik me goed voorstellen, Syl heeft ook lang moeten zeuren totdat ik op zoek ging naar een oplossing voor mijn depressie, en pas na een aantal therapeuten heb ik er een gevonden waarmme het wrl tot zinnige gesprekken kwam, die ook heel confronterend vroeg waarom ik zo bang was….

Er zijn gewoon nauwelijks therapeuten te vinden die iets snappen van het Autistisch denken, de meesten hebben slechts boekenwijshrid en dan vaak alleen de lijn Kanner stoornis en maar heel zelden Asperger te actief brein, dat naar binnen keert.

Zou het een idee zijn om hem gewoon te brengen, en dan even de stad in te wandelen, want het is voor een Autist nog vele malen moeilijker om met een ander over persoonlijke zaken te praten met een ander iemand erbij ook al houd ie nog zo veel van die ander.

Ik wilde ook niet dat Syl erbij was, ook al omdat ik zonder na te denken, of mijn uit de rauwe cortex komende woorden niet verkeerd zouden vallen, met de therapeut wil kunnen praten over de idiote misverstanden die er kunnen ontstaan als ik weer eens op de letterlijke betekens inga van wat er tegen me gezegd word terwijl het overdrachtelijk bodoeld was.

Tis wel rete interessant, maar ook ik heb pas een halve meter van de inmiddels anderhalve meter die we op de plank hebben staan gelezen…. Ben wel ervaringswerker in de theoretische menskunde. Kan je Tony Attwood en Martine Delfos aanraden. Ik denk er serieus over na om een partnergroep op te starten.

Ik heb het hier in de omgeving gezocht, maar is niet te vinden. Zou fijn zijn om af en toe eens in gesprek te zijn met andere partners. Het is zo moeilijk uitleggen aan anderen, die zelf geen relatie hebben met iemand met ASS, hoe mijn relatie zo anders is.

Hoe vaak ik niet gehoord heb… ja zo zijn mannen. En hoeveel verdriet het me doet dat ze daarmee niet alleen mij…. Hij en ik zijn bijna 5 jaar samen. Vanaf het begin merkte en voelde ik dat deze relatie anders is, dat hij anders is, nou vooral anders denkt.

Voor mij is de zoektocht naar informatie heel steunend geweest. Het heeft me geholpen naast inzicht in ASS meer inzicht in mezelf te krijgen en wat er bij mij gebeurt in contact met hem. Hoeveel ik mezelf aanpas te om zijn leven maar aangenamer te maken. Het belangrijkste dat we samen geleerd hebben is om met elkaar te communiceren. Niet invullen, maar vragen. En zo goed als mogelijk ben ik gestopt met alles persoonlijk te maken en op mezelf te betrekken wat hij zegt en doet.

Want zo bedoelt hij het helemaal niet. En zeker voel ik me af en toe eenzaam en onbegrepen in de relatie. Vooral op momenten dat het met mij niet goed gaat of ik emotioneel ben, juist omdat ik dan niet goed aan kan geven wat ik van hem nodig hebt. Maar daar staat tegenover dat ik heel veel moois terug krijg.

Dat is inderdaad een heel vreemd verschijnsel, als ik zonder er goed over na te denken iets direct zeg, voelt dat voor nogal wat mensen als een directe aanval op hun persoonlijkheid, terwijl ik alleen maar zeg wat ik observeer. Maar bij veel mensen komt dat binnen alsof ik ze persoonlijk aanval, terwijl ik alleen signaleer dat ze het zichzelf moeilijk maken, met al dat acteren dat het perfect gaat….

Grappig dat je nu hetzelfde observeert dat Syl laatst ook zei, dat ze bij mij zichzelf kan zijn. Opzicht heb ik daar geen problemen mee, want ik houd juist van afwijken van de norm. Alleen heb ik de laatste tijd het idee dat we elkaar maar niet begrijpen. Terwijl het in mijn ogen zaken zijn die vanzelfsprekend zijn. Dat werkt enorm veel woede op vanuit zijn kant en twijfel vanuit mijn kant.

Ik ben geen dokter, maar mijn vriend valt volledig in het plaatje van asperger. Ik ben gek op hem, alleen weet ik niet of ik dit kan volhouden. Alle lastige onderwerpen gaat hij het liefst uit de weg, terwijl in mijn ogen moet veel bespreekbaar zijn op het moment dat je een relatie heb.

Ik heb het al een aantal keren geprobeerd uit te maken, maar hij neemt daar geen genoegen mee en blijft contact opnemen. Ik weet gewoon niet meer zo goed wat ik moet doen. Kan ik leven met iemand die anders is dan ik? Doe ik mezelf dan niet tekort? Hallo Roos, Dat is een heel lastig te beantwoorden vraag! Het klinkt inderdaad erg naar Asperger. Dat houdt in dat jullie als het ware in twee heel verschillende culturen leven, en het zal — van beide kanten — heel veel energie kosten om de ander te leren begrijpen.

Ook de manieren waarop je liefde toont zal hoogstwaarschijnlijk verschillen. Of je jezelf daarmee tekort doet: Waar het hem in zit, en dat is hierboven best uitvoerig belicht, is de verschillen in de manier van communiceren.

Kortom probeer zijn taal te leren, en vraag hem of hij ook bereid is om theoretische menskunde te gaan studeren, dan kan je goed samenleven, als je leert luisteren naar zijn signalen.

Verwachten dat ie zich aan verwachtingspatronen qua communicatie binnen een relatie gaat houden, terwijl dat gewone mannen al niet lukt, zou ik maar naast je neerleggen.

Niet teveel verwachten, het laten gebeuren, en vooral niet alles voor hem gaan bedenken, maar concreet benoemen waar je behoefte aan hebt,,, en waar je grenzen liggen zodat ie handvaten krijgt waar hij mee aan de gang kan.

Enne niet alleen je besy doen maar hem ook verleiden dat ook te doen op een manier dat je dat waarneemt een Autist die een relatie onderhoud doet al ngelooflijk zijn best, maar vaak gebeurt dat slleen in zijn of haar hoofd het hoort wel gelijkwaardig te zijn en de Autist mag niet tot een soort afhankelijk groot kind gereduceerd worden. Sinds een half jaar weten mijn man en ik dat hij Asperger heeft. Hij herkende zich in een interview en heeft zich laten testen.

Met een bevestigend resultaat dus. Ik vind het moeilijk goed inzicht te krijgen in de kenmerken ervan. Maar als ik bovenstaande lees herken ik veel. Soms, op dit moment bijvoorbeeld, ben ik uitgeput. Al jaren ben ik kostwinner en is hij huisman. Maar dan eentje die voortdurend aansturing nodig heeft in de huishoudelijke taken.

Ook onze administratie groeit als ik die niet op me neem. En dan nog het voortdurende commentaar op de wereld die niet deugt en het perfectionisme in alles. Ik weet soms niet hoe ik het moet volhouden. En we hebben samen een zoon van Ik denk dat het al helpt om wat steun en troost te vinden bij mensen die hetzelfde mee maken. Want mijn ervaring is dat de buitenwereld geen idee heeft wat het betekent.

Zelfs niet sinds ze weten dat hij is gediagnostiseerd. Dus vandaar dat ik hier even mijn hart lucht. Die vorig jaar ook de diagnose ASS kreeg.

Afgelopen donderdag ging het over vriendschap en relatie. Nog te zien via uitzending gemist. Erg leuk inderdaad, al vind ik het jammer dat hij toch een beetje de uitzonderlijke mensen binnen het autistisch spectrum opzoekt. En hij geeft ook geen oplossingen, al begrijp ik dat dit meer bedoeld is om wat in beeld te brengen over wat autisme allemaal kan inhouden. Ja het is erg mooi hoe hij zich bloot probeert te geven, maar in mijn ogen kijkt hij teveel naar de uitzonderingen, om niet te zeggen mensen die hun autisme misbruiken om op tv te komen.

En die arme man die al 33 jaar door zijn vrouw als onmondig pc verslaafde werd tentoongested vond ik echt gruwelijk om te zien. Zit al een tijdje te denken een briefje te schrijven, want het lijkt erop dat ie er eigenlijk liever een beetje om heen blijft dansen in plaats van ech in zichzelf te duiken en daarbij passende voorbeelden te zoeken.

Ja als je uit een verantwoordelijkheidsgevoel alles op je neemt, dan loop je uiteindelijk tgen een muur op, want dan krijgt de falende executief de overhand. Bedenk wel dat je kennelijk op een heel diep niveau onlosmakelijk met hem verbonden bent.

Dat je op bent en nu zeker door zijn rouwproces dat door de diagnose gettriggerd word af en toe echt niet meer weet hoe het verder moet.

Denk daar gewoon makkelijker gezegd dan gedaan niet teveel aan op dit moment, want daar kun je op dit moment niet veel betekenen.

Het zal nog een tijd duren tot hij een nieuwe verhouding tot zijn jeugd heeft gevonden, want alle moeite die hij altijd gedaan heeft om zijn blinde vlekken te omzijlen, b lijkt allemaal verloren moeite te zijn geweest.

Als Asperger kun je immers met dat overactieve brein prima nadenken waarom altijd toch zoveel fout is gelopen, en ben je als je echt eerlijk tegen jezelf durft te zijn eigenlijk de hele tijd okm kwaad op jezelf dat je gezegend bent met een brein dat alles opmerkt, alles kan bedenken om het beter te laten lopen in de wereld, maar je komt gvd. Niet verder dan kankeren op het afschuwelijke beleid van regeringen die niet zien dat als je mensen nog meer onder druk zet, het echt niet beter met ze gaat… Niet verder dan intern op jezelf schelden dat je tijdens het stofzuigen weer iets tegenkomt waar je ook nog wat aan zou doen waardoor je partner weer teleurgesteld moet vragen om het nou eens af te maken.

Niet verder dan van alles bedenken wat je je vrouw allemaal zou schenken als het nou eens niet fout zou lopen op het werk. Niet verder dan kwaad op jezelf zijn dat je het weer niet kon laten om je chef erop te wijzen dat het werk veel efficienter en eerlijker verdeeld kan worden. En dan stellen ze de diagnose…. Je bent helemaal geen kokosnoten etende aap, maar je bent een Olifant, je kunt wel met veel gedoe af en toe recht tegen die palmboom oplopen en met je slurf een kokosnoot plukken en net doen alsof je in die boom geklommen bent maar ja veel van die bomen zijn omgelazerd bij het proberen….

En nu is het dan vastgesteld al je pogingen om een normale kokosnoot etende aap te worden, zijn decennia verloren moeite te zijn geweest, al die problemen waar je je zo schuldig ellendig kwaad obstinaat etc. Kortom doordat alles nagenoeg ongefilterd binnen blijft komen, EN je dat ook nog eens veel beter onthoud doet de diagnose hoe later die gesteld word steeds meer pijnlijke herinneringen opborrelen, die je dacht vergeten te zijn.

Brrr als ik het zo lees, en dan bedenk wat jij daar misscjien bij begint te voelen, lijkt het een hopeloze toestand zonder: En Autisme is geen ziekte of syndroom dat met een pilletje op te lossen is, het is, was en zal altijd zijn wat het is, een complex van gevolgen dat het voortkomt uit een meestal op hol geslagen buitengewoon actief brein ook een beetje een Olifant in de porceleinkast dat er ook al ben je je er nog zo van bewust af en toe absurd pijnlijk rake totaal tactloze uitspraken blijft doen.

En dan leef je in een wereld vol totaal onbegrijpelijke apen die niet zo als olifanten eindeloos lange gesprekken hebben over wat er allemaal te zien ruiken en voelen viel op die reis door de serengetie waarover je oom je jaren geleden over verteld had, maar wil die vrolijke zorgzame altijd voir je klaarstaande Bonobo opeens een knuffel omdat haar baas zo lullig had gedaan, en ben je eigenlijk een beetje bang om te knuffelen want je weet hoe lomp die dikke poten van je zijn…. Ik leef nu al weer bijna 12 jaar als Olifant samen met mijn liefste Bonobo, en zeker de eerste jaren na de diagnose waren op zijn zachtst gezegd een uitdaging, maar ik heb veel gellerd van het onderzoek dat Sylvia naar mijn Aandoenlijkheid heeft gedaan en nog steeds doet, al doen we het nu samen….

Je weet wel die plaatjes van die kandelaar, gewone mensen zien die kandelaar direct, ik zie door mijn ander waarneming twee tegenover elkaar staande gezichten…. Dus als ik die gezichten zie, kan ik nu bedenken: Oh Ooo, daartussen staat een kandelaar, en de kaars is kennelijk net op dus de bovenkant van die kandelaar is nu gloeiend heet, oppassen geblazen.

Ja ik ben een Autist, daar verandert geen enkele dosis Ritalin of Dexys midnight runners niets aan, ik moet in deze wereld zoals ie nu is met het weer de kop opstekende 19de eeuwse hokjesdenken teWintigduizend keer per dag tot 10 of soms veel verder tellen om niet boos te worden op de mensonterende onnozelaars die zich Regering en Parlement noemen, dus heb ik besloten om af en toe nog maar naar de Nederlandse Propaganda Omroep te kijken…. Ik schat dat je partner ook regelmatig tegen de TV zit te foeteren, vooral als die Pauw, Jinek of van Nieuwkerk weer totaal achterhaalde rassenleer uit de tijd van Himmler als de nieuwste wijsheid promoten als zee die wandelennde pispot van een Bidet aan het promotenn zijn omdat de kijkcijfers opleveren nu waanzinnetjes bower Wilders uitgepoept is….

Goed dit stuk begint nu wel erg warrig te worden kijk zelfreflectie en compassie met de toehoorder is ook voor Autisten prima aan te leren, als je iemand weet te vinden die je extern kan motiveren maar nog 1 belangrijk ding, ga zijn of voor anderen haar autisme nooit als jouw probleem zien, dat werkt niet. Hoop dat je hem niet opgeeft, ook al vind ie misschien over een tijdje dat jullie beter af zijn zonder hem, er is onder al die dagelijkse bak misverstanden en falende executivitijdsvespilling een verbazingwekkende geest verborgen, waar je tenslotte ook ooit zo geintrigeerd was geraakt dat je er verliefd op werd, en als hij eenmaal door en door Asperger is geworden, en niet alleen nog kijkt wat er allemaal mis is, maar weer meer gaat ondernemen waar ie zijn geest mee ontwikkelde en wat je ooit voor hem deed vallen, zul je blij zijn dat jullie samen buitengewoon oud zijn gewirden.

Goed het was misschien een beetje teveel van het goede en misschien heb je het nu even te kwaad, ik hoop dat je er wat aan hebt. En je kunt er niet aan voorbij af en toe de boel de boel te laten en eens lekker aan jezelf te denken. Vroeger gingen we ook maar 1 keer per week in de zinken teil, en dat hebben verreweg de meeesten van mijn generatie ook overleeft.

Hoi Sylvia, Ernst, Wat herkenbaar om jullie boek in wording en de reacties te lezen. En ook een opluchting. Ik vond het heel boeiend om te lezen hoe informatie verwerkt wordt, daar had ik geen idee van. Mijn vriend heeft geen diagnose, maar dat hoeft denk ik ook niet. Ik heb hem eens gewezen op de tv-serie the Big bang theory waarin ik een aantal dingen herkende en toen we daar samen naar keken, konden we samen ook wel lachen om die hele herkenbare dingen zoals vaste gewoontes en routines en dat die belangrijk zijn.

Die conclusie trok ik wel de eerste jaren, met veel ruzie en gedoe tot gevolg. Ik heb met vallen en opstaan — samenwonen en vanuit behoefte aan enige rust en orde weer alleen wonen en nu al weer 7 jaar samen — manieren gevonden waarop we goed samen kunnen.

Het huishouden was inderdaad een groot probleem, ik moest alles vragen en weer vragen en dan gebeurde het vaak nog niet. Een werkster hielp wel een tijdje. Nu hebben we een groot huis. Een paar vaste taken doet mijn vriend altijd, de rest doe ik zelf in huis als ik het belangrijk vind of ik vraag het hem per klus wel vaak een paar keer. Ik doe ook regelmatig dingen met anderen, want ik heb veel meer behoefte aan sociale contacten en afwisseling, terwijl mijn vriend het prima vindt om thuis te zijn, of dicht bij huis dingen te doen of om te gaan met 1 vriend.

Ik vind het nog wel lastig om mee om te gaan, dat alles vaak negatief klinkt, ook al is er natuurlijk echt veel mis in de wereld, maar ik kan ook genieten van zijn logica en zo waren de tips die hij heeft gegeven voor een situatie op mijn werk helemaal raak.

Heel interessante blog en veel is voor mij herkenbaar maar ik blijf met de volgende vraag zitten: Dat is zowat de omschrijving van mijn man: Ook ik ben het vechten tegen de bierkaai meer dan moe …. Wat je beschrijft kan heel goed passen bij een plek in het autismespectrum. Het heeft geen enkele zin te proberen iemand te veranderen. Het uitgangspunt kan alleen maar zijn dat de ander is zoals ie is. Met dat als uitgangspunt kun je problemen bespreken.

Niet als probleem van hem, maar van jou. Samen kun je dan brainstormen over oplossingen. Waarschijnlijk interessant voor velen die hier hebben gereageerd: Mijn man is zoals hierboven ook verteld niet kwaadaardig in zijn denken en houdt wel van mij maar kan daar geen expressie aan geven. Toch niet op een normale manier.

Gewoon knuffelen zit er niet bij. Het zijn bij hem uitersten. Hij zegt ook dat hij geen behoefte heeft aan sociale contacten. Hij heeft 1vriend en deze heeft zelf ook een kind met een autisme spectrum stoornis. Hij voelt mij socio-emotioneel bijna niet aan. Woede aanvallen uit het niets zijn bijna dagelijkse kost en indien zijn dagdagelijkse planning moet aangepast worden, dan is het feest. In zijn beroepsleven is hij succesvol om dat hij een job heeft waar een uiterst grote perfectie in gevraagd wordt.

Ik weet niet of deze site nog werkt. Ik zie berichten van staan. Zeven jaar terug trof ik een bijzondere man. In mijn relatie met hem zie ik bij hem loyaliteit, zorgzaamheid, gedrevenheid en heel veel liefde. Ik heb binnen in een relatie zelden zoveel loyaliteit en warmte gezien. En zelden heb ik nooit zo op mijn woorden en uitdrukkingsvaardigheid moeten letten. Vanaf het begin hadden we problemen in de communicatie en onze belevingswereld.

Toen ik vertelde dat ik veel last had van buikpijn en naar een mdl arts moest werd daar niet op ingegaan. Ik heb aangegeven dat mij dat toch wel verbaasde. Toen ik eenmaal aangaf dat het heel fijn zou zijn als hij af en toe zou vragen hoe het met mij en mijn buik ging. Bleef hij dat trouw doen.

Zelfs toen mijn buikpijn over was en ik niet meer naar de arts hoefde. Ik kwam erachter dat er bij mij veel woede ontstond. Hij leek bepaalde onderwerpen en mijn gevoel erbij niet echt serieus te nemen of hij ging er zelf mee aan de haal door een pragmatische benadering en allerlei constructies en achtergronden te zien.

In ieder geval is in onze communicatie het hoogst haalbare: Als er herkenning is van hem naar mij toe gaat de vlag uit. Nog belangrijker; als ik hem begrijp voel ik opluchting. Er kan dus verbondenheid zijn.

Na een paar jaar begrip opbrengen voor zijn commentaar op de omgeving reageerde mijn lijf hierop met een enorme allergische reactie hartkloppingen, schrikken. Ik kon er niet meer tegen alsmaar in zijn wereld te duiken.

Wij zijn in relatietherapie gegaan. Ik heb door de relatietherapie inzicht gekregen in zijn achtergrond volgens de therapeute zijn opvoeding en zijn voor mij hoge standaard en verwachtingen van anderen.

Bij de therapie werd vooral de focus op mij gelegd. Veel verder dan communicatie tips kwamen we niet. Voor mij het moeilijkste momenteel; Ik kan mijn sociaal-gerelateerde emoties niet kwijt bij hem. Mijn intonaties of vreugdevolle uitingen naar hem vat hij letterlijk op. Het allermoeilijkste momenteel ; Ik hoor in zijn stem afkeuring en arrogantie.

Ik hoor boosheid naar de omgeving, alsof hij die afrekent op zijn eigenheid. Ik voel mij razend en bevries want in mijn ogen doet de omgeving niets verkeerd. Als hij zucht krijg ik al hartkloppingen. Hij legt mij uit dat hij dat helemaal niet zo bedoelt.

Ik heb het gevoel dat hij geen oog heeft voor hoe ik situaties zie of beleef. En wij alles precies contra lijken te ervaren. Wij voelen ons radeloos. Ik herken zoveel op deze website. Ik moest er gewoon van huilen. Maar ik was ook op een vreemde manier opgelucht. Ik herken mezelf en mijn vriend in vrijwel alle stukken. Hoe kan ik dit hem vertellen? Moet ik dit hem vertellen? Ik ben helemaal op! Hallo Rosa, Dank je voor je openhartigheid!

Ik herken in wat je schrijft inderdaad heel erg veel. En toen ik aan de laatste alinea aan kwam bedacht ik: Is het eigenlijk wel nodig, om hem te vertellen dat je vermoedt dat hij een vorm van autisme heeft?

Ik denk dat je in de eerste plaats zou kunnen kijken hoe het werkt wanneer je doet alsof dat zo is. Hij ziet de wereld alsof je die objectief kunt bekijken, en wanneer je de wereld zo ziet, is er natuurlijk heel erg veel dat beter kan. Hij zal voortdurend het idee hebben dat veel mensen zo weinig doordacht handelen, en dat daardoor zoveel mis gaat, wat eigenlijk niet nodig is. Voor wat je nodig hebt geldt dan hetzelfde: Accepteren hoe hij is zal de relatie een stuk ontspannener maken, maar het blijft lastig om het zo in te richten dat hij ook voldoende aan bod komt.

Ik ben bezig met een boek voor partners, en Ernst en ik zijn bezig om in te richten dat we relatietherapie kunnen gaan geven voor relaties waarbij een van de partners autistisch is.

Ik zal je waarschuwen wanneer dat boek er is! Mijn heftige innerlijke boosheid naar mijn vriend toe ruzie maken we niet, we blijven geduldig en repectvol is vooral ontstaan vanuit het feit dat ik hem een hele slimme man vindt. Hij doorziet alles, heeft een formidabele logica enz. In mijn verwachting dat hij MIJ dus ook wel zal begrijpen werd ik keer op keer teleurgesteld.

Ik ga kijken hoe het gaat nu ik dit weet. Vertellen doe ik het hem nog niet. Ik ben zelf in therapie gegaan omdat ik dacht dat ik enotieregulatieproblemen had. Ik was zo gefrustreerd in de relatie dat ik regelmatig ontplofte. Mijn therapeut gaf aan dat hij het niet zo raar vond dat ik boos was.

Hij zei, je zit in een invaliderende omgeving. Als je hierin blijft, zul je last blijven houden van de boze buien… of je moet je man accepteren. Hij gaf aan dat hij vermoedde dat mijn man iets van autisme kon hebben. Uiteindelijk ben ik gaan zoeken op internet en kwam ik uit bij asperger. Ik heb mijn man geconfronteerd en hij heeft ook wat stukjes online gelezen. Hij wil graag dat wij het met ons gezin gaan redden en hij heeft dus een verwijzing van de huisarts gevraagd.

Helaas is de wachtlijst voor een intake lang. Zon drie maanden moeten we wachten en dan zal hij getest worden of hij asperger heeft.

Dan kun je vermoedelijk de relatie op je buik schrijven. Als hij een diagnose zou krijgen en een therapeut die hem echt kan ondersteunen is dat natuurlijk erg mooi, maar het lost je probleem niet op! Een diagnose geeft eigenlijk vooral aan dat je partner echt allerlei blinde vlekken heeft, dat hij niet zo maar zal veranderen in iemand die aanvoelt wat je nodig hebt.

Daar kun je een eind mee komen, maar er zijn grenzen aan. Het is inderdaad, zoals je therapeut zegt, ook een kwestie van accepteren dat hij is zoals hij is.

Andersom is dat natuurlijk ook nodig. Maar god wat gaat dat lastig als je aan alle kanten voelt dat er iets niet klopt. Je stoot keer op keer je neus. Hoe frustrerend is dat!

Het lijkt mij het moeilijkst voor mij om die perceptie te veranderen. Hij praat voor mij op een cynische toon. Hoor ik iets wat er niet is?. Hij kan behalve vanuit rationaliteit ook vanuit moralisme mensen sterk be-oordelen.

Ik vond hem soms zo ongelooflijk bot daarin. Ik legde dan uit dat mensen zich niet altijd aan een bepaald moraal kunnen houden door omstandigheden, ziekte, of emoties. Hij dacht daar gewoon niet aan. Maar het blijft een rode draad. Elk handvat voor mij lijkt mij welkom. Het is mij onduidelijk of er handvatten zijn voor hem. Misschien hebben we daar wel degelijk een therapeut voor nodig.

Rosa, Misschien helpt http: Dit schoolmeesteren, waarbij we als we ons daar niet bewust van zijn gemaakt, kan erg verstorend werken in gesprekken, omdat het gewone mensen niet uitmaakt of het 9,99 of tien Euro was, maar dat voor een Asperger waar Feiten het enige houvast in een verder chaotische emotioneel aangedreven onbetrouwbaar reagerende wereld juist buitengewoon belangrijk zijn….

Die stap om de veilige feiten wereld te laten voor wat die is, en hem vragen te proberen zich in te leven in jouw of een door jouw bedachte derde persoon perspectief in te leven, is vragen aan een vis om op het land te kruipen…. Gelukkig, is die vraag ogenschijnlijk uitermate bizar, maar blijken er nogal wat vissen te zijn, die dat toch blijken te kunnen, sterker nog, zo zijn de op het land levende dieren ontstaan, doordat er heel lang geleden vissen waren die op het land leerden kruipen, en later lopen….

Dus die onveranderlijkheid van het Autistische brein, is relatief, net zoals een uit keihard basalt gehakte traptrede ook veranderd als er maar genoeg mensen overheen lopen, langzaam maar zeker zijn harde kanten verliest, zal het wel even duren eer je daar zichtbare bijstellingen in ziet. Sinds ruim een jaar heeft mijn vrouw nu een diagnose Asperger icm borderline organisatie we hebben beide veel geleerd sinds die tijd.

Maar ohoh wat blijft het een strijd. Perspectief nemen, niet horen wat er daadwerkelijk gezegd word, overdreven geloof in eigen ideeen ten koste van die van mij, elk verschil in inzicht of behoefte maken tot een strijd tussen gelijk of ongelijk -geloof me, je gaat daar tenslotte in mee om niet weggevaagd te worden- al heb ik er nu wel trucjes voor ontdekt en niet aanspreekbaar op gedrag ondanks eerdere inzichten.

We zijn nu 25 jaar bij elkaar. En ik zit voor de derde keer ernstig overspannen thuis. Ben kapot van al het vechten, van steeds meer investeren dan terugkrijgen. We houden van elkaar, zijn diep met elkaar verbonden. Maar voor mijn gezondheid moet ik misschien kiezen voor de rest van mijn leven in armoede en apart wonen, misschien nog lang heel eenzaam blijven.

En krijg ik dan wel wat ik nodig heb? Jezus, wat een dilemma. Ik heb mij al die jaren aangepast, dat komt ook door de opvoeding die ik heb gehad en vond dat dan ook heel normaal. Toen voelde ik pas dat we altijd zeer competitief waren. Als ik mij niet lekker voelde dan was het bij mijn partner zeker een aantal keren erger etc. Intussen ben ik met hulp mij aan het onthechten, niet dat ik mijn relatie wil beeindigen, ik ben bezig om onze relatie op gelijkwaardig niveau te krijgen.

Ik doe er net zoveel toe als hij. Dat onthechten gaat meer op het vlak dat ik me niet meer laat leiden door wat hij wil maar ik vraag mij steeds weer af of ik het wil. Gelukkig kan ik dit ook met hem bespreken, soms vervallen we weer in oude gewoontes maar stukje bij beetje vinden we onze eigen weg en toch in verbondenheid.

Dat is wat het was, we waren niet twee gelijkwaardige individuen. Door wat meer afstand te nemen, mijn eigen activiteiten te ontplooien, zijn we nader tot elkaar gekomen. Ons huis is groot genoeg waardoor we ook ieder onze eigen stekje hebben. Ook dat draagt eraan bij om toch samen te kunnen leven in liefde en verbondenheid met ieder onze eigen invulling. Ik hoop dat ik jullie enigszins kan helpen met mijn verhaal. Ik zit in dezelfde ellende en heb aan mijn aspergerman gevraagd om apart te gaan wonen.

Alle tijd vliet heen in discussie en uitleggen. Dat kan toch niet het echte leven zijn? Ik had een gezonde jeugd tot mijn man in mijn leven opdaagde en alles, maar dan ook alles op een andere manier interpreteert dan ik. Zo wens ik niet verder te leven. Ik begrijp jouw ellende volkomen. Ik zit in dezelfde ellende…. Letty , ik vind je een moedig mens! Ik kan de keus niet maken ….. Hey Henny, bedankt voor jouw compliment. Ik kan het in deze sombere dagen best gebruiken.

Veel sterkte voor jou en inspiratie om de knoop door te hakken wanneer het niet anders meer kan. Een Autist iets afleren is nagenoeg onmogelijk, gedrags patronen zijn door decennia lange negatieve terugkoppeling ingebrand, vaak al iin de vroege kindertijd.

Maar een Autist uutdagen iets nieuws te leren en hem of haar uit te dagen zijn of haar best te doen om goed te worden in het zich in jou gevoelens te verplaatsen kon je wel eens meer krijgen dan je ooit kon hopen en ook nog leren je in zijn of haar gevoelens te verplaatsen. Tenminste ik heb vaak het idee dat neuro typisci denken dat ik klingon met een Nederlandse tongval praat…. Ze denken me te verstaan omdat het Nederlands klinkkt maar blijken dan niet te kunnen volgen wat ik bedoel.

Autisten zijn erg gehecht aan hun vaste routines, en daaraan sleutelen ik doe dat bij mezelf is sysiphus arbeid…. Maar nieuwe routines leren dat vinden in ieder geval een hoop Aspergers een niet te weerstane uitdaging…. Stop inderdaad met vechten of jezelf wegcijferen, maar daag je partner uit iets nieuws te leren….

Ook ik heb afgelopen jaar meerdere malen de relatie op een zijpad gezet, meer rust en ontspanning voor mijzelf genomen. Soms zagen wij elkaar een paar weken niet!

Ik begrijp rationeel dat hij vanuit een andere beleving en patronen denkt maar ik trek mij dat heel persoonlijk aan. Ik denk dat ik mij zijn gedachtens zo aantrek omdat ik zoveel behoefte heb aan emotionele overdracht. Ik werk met dementerenden en dan maak ik juist veel gebruik van mijn intonatie, non-verbale communicatie en sociale interventies. Mijn vriend spreekt vanuit feiten, afkeuringen, verbeteringen, pragmatische aspecten.

Als mensen niet voldoen aan zijn spreadsheet komen er ook bij hem moralistische argumenten naar boven borrelen. En hij grijpt regelmatig terug naar geld en status als belangrijkste motieven waarop de wereld functioneert. Dit is volgens mij zelfs zijn houvast. Hij omschrijft zijn werk als Slavendrijving.. Het voelt voor mij alsof hij alles aangrijpt om zijn beeld over allerlei situaties extra te benadrukken. Terwijl ik alleen maar wat steun zoek bij hem.

Ik raak dan hevig ge-emotioneerd. Ik zag dat mijn bovenstaande berichten van april zijn, ik dacht dat ik ze al veel langer terug had geplaatst. Hij zegt alleen maar dat hij zielsveel van mij houdt en wil trouwen. Hij zegt dat ik alles veel te persoonlijk opvat maar ik denk dat zijn communicatiepatronen te invaliderend zijn voor mij. Ik las hierboven dat de partner zo lekker haarzelf kan zijn en niet steeds de vrolijke rol hoeft uit te hangen dit gevoel heb ik juist niet.

De laatste tijd luistert hij veel beter dan voorheen, en merk ik dat ik op een directe manier mij kan uitspreken over mijn ongenoegen over zijn gedachtengang, Hij staat meer open voor mijn beleving….. Als Autist krijg je daar ook mee te maken, en krijg je van veel kanten helaas ook van de begeleiding te horen dat je als Autist geen Empathie hebt, je niet in andermans perspectief kunt verplaatsen, en geen zelfreflectie kent etc.

Chatrooms en datingsites waarvoor geen registratie vereist is

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.